Za darmo · Bez rejestracji
Przekształć obraz lub przykład geometryczny w kolorowankę z numerowanymi obszarami. Dobierz rozdzielczość siatki, liczbę barw oraz próg łączenia małych fragmentów. Legenda wskazuje kolor przypisany do każdego numeru na wydruku.
Podgląd jest przeskalowany. PDF zachowuje dokładne wymiary.
Obraz zostaje uproszczony do siatki połączonych pól koloru. Kontury mają przez to schodkowe krawędzie, a nie fotograficznie gładkie linie. Najłatwiej pracować z wyraźnym tematem, dużymi kształtami i czytelnymi kontrastami. Przed drukiem sprawdź, czy pozostałe obszary nadają się do wybranych kredek i czy ich numery są czytelne. Efektem jest uproszczone ćwiczenie kolorowania, nie dokładne odrysowanie każdego szczegółu oryginalnego zdjęcia.
Granice biegną wzdłuż boków kwadratowych komórek. Narzędzie nie wykonuje gładkiego, fotograficznego obrysu. Większa rozdzielczość może lepiej zachować sylwetkę, lecz nadal korzysta z siatki. Sprawdź rozpoznawalność całego motywu i wielkość miejsc do kolorowania zamiast oczekiwać płynnej linii po dowolnym powiększeniu.
Małe połączone fragmenty są przyłączane do sąsiednich barw. Ułatwia to kolorowanie, ale czasem usuwa istotny szczegół. Obniż próg lub spróbuj źródła z wyraźniejszymi kontrastami. Wybór ustawień powinien uwzględniać zarówno łatwość pracy, jak i rozpoznawalność tematu, ponieważ automat nie ocenia znaczenia poszczególnych detali.
Nie. Zapisuje pochodną siatkę i paletę potrzebne do odtworzenia kolorowanki. Ten wynik jest jednak publiczny i może przedstawiać zawartość zdjęcia. Oryginał zachowaj osobno, jeśli później chcesz odzyskać drobniejsze elementy lub ponownie opracować obraz. Sam zapis uproszczonej siatki nie przechowuje usuniętej informacji.
Możesz użyć pliku JPEG, PNG albo WebP do dwunastu megabajtów i dwudziestu czterech milionów pikseli. Oryginał pozostaje lokalnie podczas edycji. Przezroczyste fragmenty są składane z białym tłem, co wpływa na ich wynikowy kolor. Bez przesyłania pliku działa oryginalny przykład geometryczny. Wzór do koralików do prasowania również wykorzystuje siatkę, lecz służy układaniu pojedynczych elementów zamiast kolorowaniu połączonych powierzchni.
Dłuższy bok siatki ma maksymalnie szesnaście, dwadzieścia cztery albo trzydzieści dwie komórki. Drugi wymiar zachowuje proporcje obrazu, więc prostokątne zdjęcie nie zostaje bez powodu rozciągnięte w kwadrat. Gęstsza siatka zachowuje więcej zmian kształtu, ale może tworzyć drobniejsze pola. Rzadsza mocniej upraszcza sylwetkę. Oceniaj wynik w wielkości zbliżonej do wydruku, a nie wyłącznie po silnym powiększeniu na ekranie.
