Gratis · Geen registratie
Maak een kwintencirkel als complete referentie, invuloefening of lege sjabloon. Kies relatieve mineurtoonsoorten, aantallen voortekens, gekleurde segmenten en een passende diameter.
Voorbeeld is geschaald om te passen. De PDF behoudt de exacte afmetingen.
Lees vanaf C met de klok mee als opeenvolgende stijgende kwinten. Naburige plaatsen tonen verwante voortekens, niet een toonladder die stap voor stap omhoogloopt. De cirkel gebruikt internationale letternamen. Internationale B is de natuurlijke toon; in Duitse notatie heet die H. Controleer deze conventie wanneer je de afdruk naast een muziekboek met andere benamingen legt.
De cirkel heeft twaalf posities en toont hier twee gebruikelijke enharmonische schrijfwijzen. Fis-majeur gebruikt zes kruisen, Ges-majeur zes mollen. De gedeelde plaats laat de relatie zien, maar neemt het verschil in spelling en relatieve mineurtoonsoort niet weg. Beide namen blijven daarom afzonderlijk zichtbaar.
Nee. Relatieve majeur en natuurlijke mineur delen hun voortekens maar beginnen op verschillende grondtonen. C-majeur is bijvoorbeeld gekoppeld aan a-mineur. Gelijknamige majeur en mineur vormen een andere relatie. Kijk dus goed welke vorm van verwantschap een oefening bedoelt voordat je de binnenste naam invult.
Ja. De lege stand verwijdert namen en voortekens en geeft geen antwoordpagina. Dat is bruikbaar voor een eigen invulopdracht. Wil je juist een vooraf bepaalde oefening met controle, kies dan de oefenstand en bepaal apart of relatieve mineur en aantallen voortekens als informatie blijven meedoen.
De buitenste reeks is C, G, D, A, E, B, F♯ of G♭, D♭, A♭, E♭, B♭ en F. Op de gedeelde plaats worden twee enharmonische namen getoond. Ze kunnen in gelijkzwevende stemming dezelfde toonhoogte vertegenwoordigen, maar hun spelling en voortekens verschillen. De cirkel kiest niet automatisch welke schrijfwijze in een concrete compositie het beste past. Dat hangt van de muzikale context af.
De relatieve mineurtoonsoorten zijn a, e, b, f♯, c♯, g♯, d♯ of e♭, b♭, f, c, g en d. Iedere combinatie deelt de voortekens van majeur en natuurlijk mineur, niet de grondtoon. Je kunt op notenschriftpapier beide toonladders naast elkaar uitschrijven. Zo wordt duidelijk dat dezelfde verzameling voortekens toch tot een andere uitgangstoon en muzikale oriëntatie kan leiden.
