Ćwiczenia czytania nut.

✏️W trybie czytania widoczna jest główka całej nuty i wolne miejsce na nazwę. Tryb rysowania podaje nazwę dźwięku oraz pustą pięciolinię, na której należy go zaznaczyć. Odpowiedź uzupełnia właściwy zapis. Najpierw zawsze sprawdzaj klucz, ponieważ ta sama pozycja pionowa oznacza inne dźwięki w kluczu wiolinowym i basowym. Zgadywanie wyłącznie po wysokości obrazka pomija ważną część informacji.

Zakres podstawowy w kluczu wiolinowym obejmuje E4–F5, a w basowym G2–A3. Rozszerzenie z liniami dodanymi daje odpowiednio C4–A5 i E2–C4. Są to dokładne granice losowania, nie oznaczenia obowiązkowego poziomu szkolnego. Wybierz jeden klucz na początek albo oba, kiedy uczeń umie rozpoznać ich znaczenie, zanim zacznie odliczać kolejne linie i pola.

Międzynarodowe nazwy literowe używają A–G. Litera B oznacza tutaj polskie h, czyli dźwięk naturalny, natomiast B♭ odpowiada polskiemu b. Wyjaśnij tę różnicę przed sprawdzaniem odpowiedzi. Szablon klawiatury fortepianu pozwala odnieść naturalne stopnie do białych klawiszy i porównać granice oktaw, bez mylenia międzynarodowej nazwy B z obniżonym dźwiękiem.

Tryb sylabowy stosuje stałe Do: Do, Re, Mi, Fa, Sol, La, Si odpowiadają C, D, E, F, G, A, B. Odpowiedzi zawierają naukowy numer oktawy, więc C4 i C5 są różnymi wysokościami mimo tej samej nazwy do. Nie jest to ruchoma solmizacja, w której do przenosi się na tonikę aktualnej tonacji. Uzgodnij używaną konwencję z celem lekcji.

📝Ćwiczenia obejmują tylko naturalne wysokości, bez krzyżyków, bemoli i znaków przykluczowych. Własne dodatkowe zadania można zapisać na czystym papierze nutowym, a związki między tonacjami omówić z pomocą koła kwintowego. Nie przenoś automatycznie znaków z innego materiału do tego arkusza: jego zadanie dotyczy pozycji naturalnych dźwięków w konkretnym kluczu i zakresie.

Na stronie mieści się dwanaście przykładów; można wybrać dwanaście, dwadzieścia cztery albo czterdzieści osiem. Numer wariantu odtwarza ten sam dobór. Strony odpowiedzi następują po kartach ćwiczeń, dzięki czemu łatwo zachować je dla nauczyciela. Przy ocenie rozdziel pomyłkę nazwy, oktawy i pionowej pozycji. Każda wymaga innego wyjaśnienia, chociaż wszystkie mogą prowadzić do nieprawidłowego końcowego zapisu.