Za darmo · Bez rejestracji

Klawiatura pianina do druku.

Utwórz klawiaturę fortepianu do druku z jedną do czterech oktaw, nazwami dźwięków i opcjonalnymi wyróżnieniami klawiszy. Powiel schemat na stronie, aby porównywać akordy lub przygotować zadania rozpoznawania nut.

Podgląd na żywo210 × 297 mm

Podgląd strony

Podgląd jest przeskalowany. PDF zachowuje dokładne wymiary.

PDF i druk obejmują wszystkie strony. PNG i SVG zapisują aktualnie widzianą stronę.

Aby wydrukować w rzeczywistym rozmiarze: wybierz 100% / Rzeczywisty rozmiar, ustaw właściwy format papieru i wyłącz nagłówki oraz stopki. Poradnik drukowania ↗

Gotowe do druku

Papierowa klawiatura pomaga odnaleźć dźwięki i zauważyć grupy czarnych klawiszy. Możesz zaznaczać interwały, kolorować akordy albo wyjaśniać pozycje z dala od instrumentu. Jest to pomoc wzrokowa: nie wydaje dźwięków i nie zastępuje ćwiczenia ruchu, siły nacisku oraz czucia prawdziwych klawiszy.

Kilka przydatnych odpowiedzi

Dlaczego po prawej znajduje się dodatkowe C?

Zamyka ono ostatnią oktawę i pokazuje jej granicę. Dla n oktaw liczba białych klawiszy wynosi siedem razy n plus jeden, a czarnych pięć razy n. Cztery oktawy mają zatem dwadzieścia dziewięć białych oraz dwadzieścia czarnych klawiszy. Dodatkowe C wyjaśnia różnicę względem prostego liczenia dwunastu klawiszy na oktawę.

Czy mogę zaznaczyć tylko środkowe C?

Pole wybiera nazwy dźwięków i wyróżnia wszystkie ich wystąpienia w widocznym zakresie. Aby wskazać jedno konkretne C, wydrukuj schemat bez takiego zaznaczenia i dodaj znak ręcznie. Narzędzie nie oferuje wyboru pojedynczego klawisza według numeru ani według określonej oktawy.

Czy sylaby zmieniają się wraz z tonacją utworu?

Nie. Są to nazwy stałe: Do odpowiada C, Re odpowiada D i tak dalej. Nie przesuwają się wraz z tonacją melodii. Jeżeli ćwiczenie wykorzystuje inną konwencję, wybierz litery lub klawiaturę bez podpisów, a potrzebne oznaczenia dopisz zgodnie z zasadami przyjętymi podczas lekcji.

Rozpoznaj powtarzający się układ

Ilustrowana scena muzyczna z klawiszami fortepianu, ukulele i pustym arkuszem ćwiczeń.

Każda oktawa zawiera siedem białych oraz pięć czarnych klawiszy. Rysunek zaczyna się od C i kończy dodatkowym C, które zamyka ostatnią oktawę. Jedna pokazana oktawa ma więc osiem białych i pięć czarnych klawiszy. Powtarzające się grupy dwóch i trzech czarnych pomagają znaleźć dźwięk bez odliczania wszystkich klawiszy od brzegu.

Wybierz od jednej do czterech oktaw i od jednej do czterech kopii na stronie. Kilka kopii ułatwia oddzielne porównanie chwytów, natomiast jeden długi schemat przedstawia większy zakres. Wymiary dostosowują się do papieru i orientacji. Szerokość wydrukowanych klawiszy nie jest kalibrowana do prawdziwego fortepianu, dlatego nie służy do oceny rozpiętości dłoni.

Wybierz nazwy i wyróżnienia

Podpisy mogą używać liter od C do B, sylab Do, Re, Mi, Fa, Sol, La, Si albo być ukryte. Sylaby są stałe: Do oznacza C. Litera B w międzynarodowym zapisie narzędzia odpowiada polskiemu H, a dźwięk polskiego B wpisuje się jako Bb. Papier nutowy pomoże połączyć układ klawiszy z osobnym zapisem na pięciolinii.

Wpisuj wyróżniane dźwięki po przecinkach, na przykład C,E,G. Krzyżyki i bemole pozwalają wskazać czarne klawisze. Wybór dotyczy klasy wysokości we wszystkich oktawach: C wyróżnia każde widoczne C, również na końcu schematu. Nie wskazuje wyłącznie środkowego C ani pojedynczego klawisza w konkretnej oktawie; sam rysunek nie numeruje oktaw.

Przygotuj arkusz do własnych notatek

Najpierw pozostaw nazwy widoczne i wyszukaj wszystkie grupy dwóch czarnych klawiszy. Następnie wydrukuj wariant bez podpisów, aby sprawdzić rozpoznawanie pozycji. Fiszki mogą łączyć nazwę lub zapisaną nutę z właściwym miejscem. Generator przygotowuje materiał, lecz nie sprawdza odpowiedzi wpisanych przez ucznia ani znaków dodanych na papierze.

Używaj osobnych kopii dla różnych akordów, aby wszystkie oznaczenia nie gromadziły się na jednej klawiaturze. Zachowaj kontrast i miejsce na krótkie polecenie przy każdym schemacie. Gdy opracowujesz również partię gitary, pusta tabulatura daje inny sposób notowania pozycji: jej linie przedstawiają struny, a nie klawisze instrumentu.